مخاطب باید بفهمد شما چه مسئله‌ای را حل کرده‌اید
یک مجموعه از mockupهای زیبا نشان می‌دهد خروجی چه شکلی بوده، اما همیشه روشن نمی‌کند طراح چه مسئولیتی داشته است. مخاطب پورتفولیو می‌خواهد بداند این فرد برای چه نوع کار مناسب است، چگونه تصمیم می‌گیرد و کدام قسمت نتیجهٔ کار اوست. طراحی پورتفولیو از انتخاب همین پیام شروع می‌شود. قرار دادن همهٔ پروژه‌ها در یک صفحه، با ارائهٔ شاهد مرتبط فرق دارد. تعداد ثابت ده یا پانزده پروژه برای همه لازم نیست؛ چند پروژهٔ کامل و مرتبط می‌تواند از مجموعهٔ بزرگ اما مبهم مفیدتر باشد.
پورتفولیو تضمین جذب مشتری یا استخدام نیست و تنها مسیر معرفی طراح هم محسوب نمی‌شود. هدف عملی آن، فراهم کردن نمونه‌های قابل بررسی و راه تماس روشن است. این راهنما روش تدوین و نگهداری مجموعه را توضیح می‌دهد و سایت، تصویر یا پروژهٔ نمایشی تازه ایجاد نمی‌کند. نمونه‌های شرح پروژه در متن فرضی‌اند و به مشتری واقعی نسبت داده نمی‌شوند. اگر دادهٔ نتیجه ندارید، نباید برای کامل شدن case study درصد فروش یا نرخ موفقیت ساختگی اضافه کنید.
نوع فرصت را قبل از انتخاب کارها مشخص کنید
مجموعه‌ای برای پروژهٔ هویت بصری، با مجموعهٔ مناسب فرصت طراحی محصول یکسان نیست. ابتدا بنویسید می‌خواهید چه نوع کار و با چه نقش‌هایی بگیرید. سپس نمونه‌هایی را انتخاب کنید که همین توان را نشان می‌دهند. یک اثر هنری شخصی می‌تواند ارزشمند باشد، اما لزوماً شاهد مدیریت فایل چاپ یا همکاری با توسعه‌دهنده نیست. جای هر نوع کار باید روشن باشد تا مخاطب نتیجه‌ای فراتر از شواهد نگیرد.
اگر چند حوزه دارید، گروه‌بندی ساده می‌تواند کمک کند. اما برچسب‌های زیاد با یک پروژه در هر گروه ممکن است پیمایش را سخت کند. بهتر است دسته‌ها از نیاز مخاطب بیایند و نامشان قابل فهم باشد. ترتیب کارها را با ارتباط و کیفیت تنظیم کنید، نه صرفاً تاریخ تولید. اولین پروژه باید دربارهٔ جهت کاری شما اطلاعات روشن بدهد. پروژهٔ قدیمی که دیگر کیفیت و علاقهٔ فعلی را نشان نمی‌دهد، فقط به خاطر ساعت‌های صرف‌شده لازم نیست در مجموعه بماند.
برای هر پروژه یک معرفی کوتاه و دقیق بنویسید
نام پروژه، نوع کار، زمان تقریبی و نقش شما را در آغاز مشخص کنید. اگر کار تیمی بوده، مسئولیت دیگران را هم روشن بیان کنید. جملهٔ «طراحی برند» می‌تواند کارهای مختلفی را پوشش دهد؛ توضیح دهید آیا نشانه، بسته‌بندی، راهنمای هویت یا اجرای قالب‌ها را انجام داده‌اید. اگر brief آموزشی است، همان عنوان را حفظ کنید. تجربهٔ شخصی یا بازطراحی مستقل یک برند واقعی را شبیه سفارش رسمی آن برند معرفی نکنید.
یک ساختار کوتاه می‌تواند مسئله، محدودیت، تصمیم و خروجی را پوشش دهد. برای تمرین فرضی هویت یک فروشگاه محلی، مسئله ممکن است خوانایی نام در تابلو و بستهٔ کوچک باشد. محدودیت می‌تواند تعداد رنگ چاپ باشد و تصمیم، ساخت نسخهٔ ساده‌تر نشانه برای اندازهٔ کم. این مثال روش شرح کار را نشان می‌دهد و پروژهٔ واقعی ادعا نمی‌کند. مقالهٔ لوگوی متغیر برای توضیح همین تصمیم کاربردی مناسب است.
فرایند را با شاهد مرتبط نشان دهید
قرار دادن تمام sketchها به ترتیب زمان، لزوماً فرایند را قابل فهم نمی‌کند. چند مرحله را انتخاب کنید که تغییر تصمیم را نشان می‌دهند. کنار هر مرحله بنویسید چه پرسشی باز بوده و چرا نسخهٔ بعد تغییر کرده است. Moodboard بدون توضیح می‌تواند فقط تصویرهای زیبا باشد. اگر از مرجع استفاده کرده‌اید، تفاوت الهام، دارایی مصرف‌شده و اثر نهایی را روشن کنید. مخاطب باید بفهمد کدام بخش انتخاب و کدام بخش ساخت شماست.
نتیجهٔ نهایی را هم مستقل و در کاربرد واقعی نشان دهید. Mockup می‌تواند زمینه بدهد، ولی نباید تنها جایی باشد که طرح دیده می‌شود. اگر همهٔ لوگوها روی سطح طلایی و نور نمایشی قرار دارند، خواندن فرم اصلی سخت می‌شود. نوشتهٔ ابزارهای لوگو در Illustrator به نسخهٔ تک‌رنگ و خروجی کاربردی می‌پردازد. در پروژهٔ چاپی، کیفیت فایل و قرارداد تولید نیز بخشی از توان قابل نمایش‌اند؛ صرفاً نمای سه‌بعدی جلد، آماده بودن فایل چاپ را ثابت نمی‌کند.
نتیجه را با سطح شواهد گزارش کنید
اگر کار منتشر شده، می‌توانید محل و محدودهٔ استفاده را با اجازه و شاهد معتبر بیان کنید. اگر بازخورد دارید، منبع و زمینهٔ آن را روشن کنید. اگر عددی ثبت نشده، دربارهٔ تصمیم و خروجی صحبت کنید و ادعای اثر تجاری نسازید. نتیجهٔ خوب همیشه یک درصد افزایش نیست؛ ممکن است تحویل نسخه‌های لازم و حل یک محدودیت مشخص باشد. اگر اندازه‌گیری انجام شده، روش و دورهٔ آن باید با ادعا سازگار بماند.
پروژهٔ ردشده یا متوقف‌شده هم ممکن است بخش قابل نمایش داشته باشد، به شرط اینکه وضعیتش معلوم باشد. نمی‌توان مفهوم انتخاب‌نشده را هویت منتشرشده معرفی کرد. شرح محدودیت‌ها می‌تواند نشان دهد تصمیم‌ها در شرایط واقعی گرفته شده‌اند. اما توضیح طولانی دربارهٔ اختلاف‌های داخلی، لزوماً به مخاطب کمک نمی‌کند و ممکن است اطلاعات نامناسب آشکار کند. فقط جزئیاتی را نگه دارید که فهم مسئله، نقش و نتیجه را بهتر می‌کنند.
مالکیت و اجازهٔ نمایش را بررسی کنید
پیش از عمومی کردن، روشن کنید کدام اطلاعات و دارایی‌ها قابل نمایش‌اند. نام افراد، دادهٔ داخلی و فایل مشتری را صرفاً چون در پروژهٔ شما بوده منتشر نکنید. نوع اجازه و قرارداد می‌تواند متفاوت باشد و اگر وضعیت مبهم است باید با صاحب مربوط روشن شود. راهنمای Behance دربارهٔ انتشار محتوا بخشی از مسئولیت پلتفرم را توضیح می‌دهد. این تنظیم‌ها به تنهایی اجازهٔ قراردادی همهٔ پروژه‌ها را تعیین نمی‌کنند.
نام همکار، عکاس یا توسعه‌دهنده را مطابق نقش واقعی ثبت کنید. اگر از قالب، فونت یا mockup آماده استفاده شده، آن را با طراحی اختصاصی اشتباه نگیرید. Credit مناسب به فهم نقش شما هم کمک می‌کند؛ کم کردن نقش دیگران، شاهد توان شما را دقیق‌تر نمی‌کند. در کار گروهی، بهتر است توضیح مستقیم باشد: من ساخت نشانه و فایل‌های خروجی را انجام دادم و اجرای صفحه با همکار دیگر بود. ابهام دربارهٔ نقش، اعتماد بررسی‌کننده را کاهش می‌دهد.
پلتفرم را با نیاز انتشار انتخاب کنید
Behance، سایت شخصی و شبکه‌های دیگر مسیرهای متفاوتی برای ارائه و پیدا شدن دارند. هیچ‌کدام بهترین گزینهٔ قطعی همه نیست. سایت شخصی کنترل ساختار بیشتری می‌دهد ولی نگهداری دامنه، محتوا و کیفیت فنی دارد. پلتفرم پروژه می‌تواند نمایش و دسته‌بندی آماده داشته باشد، اما به امکانات و سیاست خودش وابسته است. انتخاب باید با مخاطب، روش تماس و توان نگهداری هماهنگ باشد؛ حضور در چند جای فراموش‌شده، لزوماً بهتر از یک مجموعهٔ به‌روز نیست.
در Behance، پروژه دارای عنوان، cover و محتوای مرتب‌شده است. راهنمای ایجاد پروژه مراحل را توضیح می‌دهد و راهنمای عنوان و cover به معرفی ورودی پروژه می‌پردازد. Cover باید با محتوای واقعی مرتبط باشد؛ تصویری که فقط توجه جلب کند ولی نوع کار را پنهان کند، مسیر بررسی را بهتر نمی‌کند.
پورتفولیو باید قابل خواندن و قابل تماس باشد
عنوان‌ها، متن و راه تماس را واضح نگه دارید. اگر مخاطب روی تلفن بررسی می‌کند، تصویر و caption نباید برای خواندن به zoom دائمی نیاز داشته باشند. مسیر برگشت از یک پروژه به مجموعه باید قابل پیدا کردن باشد. کنترل با keyboard و نام مناسب لینک‌ها هم مهم است. مقالهٔ دسترس‌پذیری به همین رفتارها می‌پردازد. طرح خلاقانه‌ای که navigation را نامفهوم کند، ممکن است فرصت دیدن خود کارها را کم کند.
حجم تصویر و ویدئو را برای مقصد آماده کنید، بدون اینکه جزئیات لازم از بین برود. نمایش همهٔ فایل‌های بسیار بزرگ در صفحهٔ اول می‌تواند ورود را کند کند. نوشتهٔ Performance Budget کمک می‌کند هزینهٔ فنی را قابل گفتگو کنید. در نسخهٔ PDF هم ترتیب، اندازهٔ فایل و لینک تماس باید روشن باشند. اگر فایل برای مشاهده است و نسخهٔ قابل ویرایش نیست، این موضوع را در نام و تحویل مشخص کنید.
معرفی شخصی باید به جهت کاری وصل باشد
بخش دربارهٔ من می‌تواند حوزهٔ کار، نوع همکاری و اطلاعات تماس لازم را بگوید. فهرست طولانی ابزارها به تنهایی توان تصمیم‌گیری را نشان نمی‌دهد. تجربهٔ واقعی و نقش‌های انجام‌شده را دقیق بنویسید. اگر در ابتدای مسیر هستید، پروژهٔ آموزشی خوب با برچسب روشن از تجربهٔ مشتری ساختگی بهتر است. نوشتهٔ طراحی ارائه برای ساخت نسخهٔ مختصر جهت یک جلسهٔ معرفی مناسب است؛ آن نسخه هم باید با پورتفولیوی اصلی دربارهٔ نقش و نتیجه سازگار بماند.
به‌روزرسانی بخشی از قرارداد مجموعه است
در دوره‌های مشخص، کارهای قدیمی، لینک‌ها و راه تماس را بازبینی کنید. پروژهٔ تازه را فقط اضافه نکنید؛ ببینید آیا جای پروژهٔ کم‌ارتباط را می‌گیرد. اگر سبک فعلی شما تغییر کرده، مجموعه باید این جهت را نشان دهد. برای هر پروژه، منابع و توضیح نقش را هم همراه فایل‌ها نگه دارید تا ویرایش بعدی ادعا را ناخواسته عوض نکند. پورتفولیو زمانی مفید است که مخاطب بتواند از شاهدهای واقعی، تناسب شما با کار مورد نیاز را بفهمد و راه ادامهٔ گفتگو را پیدا کند.
هنوز دیدگاهی ثبت نشده
اولین نفری باشید که نظر می‌دهد!